Je merkt aan alles dat het kerst is. mensen kopen zich ziek in de winkels, irritante BN'ers zingen liedjes tussen de duizenden kerstfilms door, je energierekening vliegt omhoog door alle extra verlichting en mijn familie zwijgt.
Je wordt al n maand lang voorbereid op deze dagen. nergens ontkom je aan het vreselijke geluid van Wham!, Mariah Carry of ander gezwijmel. Op tv, op de radio, overal wordt je verteld hoe gezellig kerst gaat zijn.
Dan komt kerst als een vreselijke anticlimax na een geweldig boek. Je zit wat, kijkt wat rond, niemand zit op zijn gemak in kleren die niet lekker zitten. Je eet wat, de meesten onder ons veel te veel, je zit wat bij de open haard (kachel, centrale verwarming).
Het "heilige" feest is al zo ontkracht, dat er geen "typische" kersthandeling bestaat die echt iets met Jezus te maken heeft. Behalve naar de kerk gaan, wat 90% van de gangers doet om het eten achteraf.
We hebben onszelf zelfs toegestaan het aantal dagen te verdubbelen, zodat we alle familie kunnen bezoeken tijdens kerst.
It's the most wonderfull time of the year.
En nu maar wachten tot het weer voorbij is.
x
donderdag 25 december 2008
zaterdag 22 november 2008
Forgive me, Forget me
Er was eens, in een land hier ver vandaag een moeder die doordraaide en niet wilde accepteren dat haar zoontje was overleden, ze vroeg de wijze Boeddha om een medicijn. Hij zei dat er zeker een medicijn bestond, maar dat het moest komen uit een huis waar nog nooit geleden was.
Je begrijpt waar ik naar toe wil. Overal is pijn en pijn is overal.
Niemand is nooit gekrenkt, en niemand heeft nooit iemand pijn aan gedaan.
Pijn komt in verschillende lichamen. Het is een sneetje van een enveloppe die je dichtvouwt, een teen tegen de deur. Maar het is ook een beste vriend die je verraadt, je partner die tegen je liegt. Een steek in de rug,
Ik heb pijn gehad, meer dan ik me vroeger voorstelde ooit te kunnen verdragen.
Maar ik heb vooral pijn gedaan. Meer dan ik ooit van mezelf verwacht had.
Sommige dingen zijn gewoonweg niet goed te praten. Soms krijg je een mes in je handen geduwd, en alles wat je kunt doen is steken.
x
Je begrijpt waar ik naar toe wil. Overal is pijn en pijn is overal.
Niemand is nooit gekrenkt, en niemand heeft nooit iemand pijn aan gedaan.
Pijn komt in verschillende lichamen. Het is een sneetje van een enveloppe die je dichtvouwt, een teen tegen de deur. Maar het is ook een beste vriend die je verraadt, je partner die tegen je liegt. Een steek in de rug,
Ik heb pijn gehad, meer dan ik me vroeger voorstelde ooit te kunnen verdragen.
Maar ik heb vooral pijn gedaan. Meer dan ik ooit van mezelf verwacht had.
Sommige dingen zijn gewoonweg niet goed te praten. Soms krijg je een mes in je handen geduwd, en alles wat je kunt doen is steken.
x
vrijdag 21 november 2008
it's All about Hope
Once hope is gone, dying is just a formality.
Hoop is de meest waardevolle en meest waardeloze emotie. Hoop houdt ons in leven maar wordt uiteindelijk onze dood.
Moeilijke tijden negeren we, we kijken vooruit naar het licht aan het eind van de tunnel. We hebben hoop. We slaan ons door de meest verschrikkelijke situaties heen, want we hebben hoop. Hoop dat alles goed komt, dat we de strijd zullen overleven, dat we op een dag niet meer gek zijn, of zelfs gelukkig.
Maar hoop wordt uiteindelijk je einde. Je bent zo blind van hoop dat je niet door hebt in welke situatie je wel niet zit.
Maar hoop gaat niet altijd pas tegelijk met jou neer. Soms slaat het je in je gezicht wanneer je nog lang niet aan het eind van de tunnel bent.
Je ziet, je beseft, het begint langzaam door te dringen dat je helemaal geen reden hebt om hoop te hebben. Omdat het niet meer goed komt, je wordt niet meer beter, je wordt niet meer gelukkig, je grote liefde wil je niet terug, je gaat je doelen niet behalen, niet alles komt goed.
En dan, wanneer je bij zinnen bent, wanneer hoop weg is. Is sterven slechts nog een formaliteit.
x
Hoop is de meest waardevolle en meest waardeloze emotie. Hoop houdt ons in leven maar wordt uiteindelijk onze dood.
Moeilijke tijden negeren we, we kijken vooruit naar het licht aan het eind van de tunnel. We hebben hoop. We slaan ons door de meest verschrikkelijke situaties heen, want we hebben hoop. Hoop dat alles goed komt, dat we de strijd zullen overleven, dat we op een dag niet meer gek zijn, of zelfs gelukkig.
Maar hoop wordt uiteindelijk je einde. Je bent zo blind van hoop dat je niet door hebt in welke situatie je wel niet zit.
Maar hoop gaat niet altijd pas tegelijk met jou neer. Soms slaat het je in je gezicht wanneer je nog lang niet aan het eind van de tunnel bent.
Je ziet, je beseft, het begint langzaam door te dringen dat je helemaal geen reden hebt om hoop te hebben. Omdat het niet meer goed komt, je wordt niet meer beter, je wordt niet meer gelukkig, je grote liefde wil je niet terug, je gaat je doelen niet behalen, niet alles komt goed.
En dan, wanneer je bij zinnen bent, wanneer hoop weg is. Is sterven slechts nog een formaliteit.
x
it's All about Family Business
Family business
Veel mensen zeggen dat familie een van je meest belangrijke bezittingen is.
Maar net als met andere waardevolle bezittingen zoals geld en gezondheid gaan we hier niet altijd goed mee om. Integendeel, hoe meer we van iets houden, hoe meer we het schijnen te verwaarlozen.
We gokken het er maar op, verspillen als we moeten. We gebruiken, misbruiken en zoeken op iedere mogelijke manier grenzen op.
We slikken, spuiten en snuiven, eten vet of helemaal niet, staan rood en kopen gewoon door.
Waarom zoeken we zo graag onze grenzen op? Nee, sterker nog: waarom moet het eerst fout gaan, voor we inzien hoe dierbaar het ons is?
We moeten eerst grote schulden hebben, in het ziekenhuis belanden of enorme ruzies schoppen, willen we inzien wat we al die tijd hebben gehad.
We zoeken niet alleen grenzen op, nee we overschrijden ze. We emigreren, andere landen in, het liefst zelfs andere continenten. We denken dat we onze droom navolgen, maar beseffen pas op de verre, koude tak, hoe heerlijk warm ons nest was. Hoe gezellig het was tussen al je broertjes en zusjes en hoeveel dit altijd voor je betekend heeft.
Je ziet het op de dineetjes, probeer kerst. Het begint in de gezinnen onderling. Een geïrriteerde blik van je moeder wanneer je vader weer eens over dat ene onderwerp begint. Je been dat beweegt doordat je neefje naast je een schop krijgt van je tante voor zijn opmerking en je oom die daarom veelbetekenend richting je tante kijkt.
En natuurlijk de situatie’s thuis. Je ziet je zus lopen in je nieuwe shirtje, je broer en jij zijn verliefd op hetzelfde meisje, je vader maakt altijd maar de pindakaas op en de sigaretten van je moeder irriteren de rest van het gezin.
Wat is de rede dat we ze nooit echt verlaten? We gaan op onszelf wonen, worden zelfstandig, als het nodig is emigreren we zelfs. Maar uit het oog is zelden uit het hart. We vergeten hun verjaardagen nooit, en kunnen het niet laten een kaart te sturen met kerst. En mochten er toch jaren, decennia zelfs, overheen gaan, er komt een dag dat je verlangt naar hereniging.
Is dit omdat het zo schijnt te horen? Of zit er echt aantrekkingskracht in ons bloed?
Er zijn dingen die je je familie nooit vergeeft, maar het komt nooit voor dat je hen vergeet.
Vroeger kon je niet wachten om het aan je moeder te vertellen dat je zusje je speelgoed weer had gestolen, maar doe je dit ook wanneer ze morgen een bank berooft?
Iets in ons moet onze familie altijd een beetje pijn doen, iemand niet uitnodigen op een verjaardag, gaten in iemands dekbed knippen, roddels verspreiden, cd’s bekrassen.
Maar wanneer de buitenwereld met haar handen aan onze familie dreigt te zitten, verander je van rol. Dan voel je het verbindende bloed door je aderen gieren en kun je niet anders dan je familie verdedigen. Als je kleine broertje gepest wordt op school, sla je als grote zus het rotkind dat jouw lieve schat zoiets aandoet. Maar als je dan vervolgens thuis komt, geef jij hem een draai om zijn oren.
Zelfs als ze al duizenden kilometers geleden uit het oog waren, verdwijnen ze nooit uit ons hart. Daarom kun je nooit echt breken met je familie, want de band tussen broer en zus, tussen ouder en kind, kijkt niet naar de plaats of situatie waar de personen zich in bevinden.
Daar bestaan geen grenzen voor.
x
Veel mensen zeggen dat familie een van je meest belangrijke bezittingen is.
Maar net als met andere waardevolle bezittingen zoals geld en gezondheid gaan we hier niet altijd goed mee om. Integendeel, hoe meer we van iets houden, hoe meer we het schijnen te verwaarlozen.
We gokken het er maar op, verspillen als we moeten. We gebruiken, misbruiken en zoeken op iedere mogelijke manier grenzen op.
We slikken, spuiten en snuiven, eten vet of helemaal niet, staan rood en kopen gewoon door.
Waarom zoeken we zo graag onze grenzen op? Nee, sterker nog: waarom moet het eerst fout gaan, voor we inzien hoe dierbaar het ons is?
We moeten eerst grote schulden hebben, in het ziekenhuis belanden of enorme ruzies schoppen, willen we inzien wat we al die tijd hebben gehad.
We zoeken niet alleen grenzen op, nee we overschrijden ze. We emigreren, andere landen in, het liefst zelfs andere continenten. We denken dat we onze droom navolgen, maar beseffen pas op de verre, koude tak, hoe heerlijk warm ons nest was. Hoe gezellig het was tussen al je broertjes en zusjes en hoeveel dit altijd voor je betekend heeft.
Je ziet het op de dineetjes, probeer kerst. Het begint in de gezinnen onderling. Een geïrriteerde blik van je moeder wanneer je vader weer eens over dat ene onderwerp begint. Je been dat beweegt doordat je neefje naast je een schop krijgt van je tante voor zijn opmerking en je oom die daarom veelbetekenend richting je tante kijkt.
En natuurlijk de situatie’s thuis. Je ziet je zus lopen in je nieuwe shirtje, je broer en jij zijn verliefd op hetzelfde meisje, je vader maakt altijd maar de pindakaas op en de sigaretten van je moeder irriteren de rest van het gezin.
Wat is de rede dat we ze nooit echt verlaten? We gaan op onszelf wonen, worden zelfstandig, als het nodig is emigreren we zelfs. Maar uit het oog is zelden uit het hart. We vergeten hun verjaardagen nooit, en kunnen het niet laten een kaart te sturen met kerst. En mochten er toch jaren, decennia zelfs, overheen gaan, er komt een dag dat je verlangt naar hereniging.
Is dit omdat het zo schijnt te horen? Of zit er echt aantrekkingskracht in ons bloed?
Er zijn dingen die je je familie nooit vergeeft, maar het komt nooit voor dat je hen vergeet.
Vroeger kon je niet wachten om het aan je moeder te vertellen dat je zusje je speelgoed weer had gestolen, maar doe je dit ook wanneer ze morgen een bank berooft?
Iets in ons moet onze familie altijd een beetje pijn doen, iemand niet uitnodigen op een verjaardag, gaten in iemands dekbed knippen, roddels verspreiden, cd’s bekrassen.
Maar wanneer de buitenwereld met haar handen aan onze familie dreigt te zitten, verander je van rol. Dan voel je het verbindende bloed door je aderen gieren en kun je niet anders dan je familie verdedigen. Als je kleine broertje gepest wordt op school, sla je als grote zus het rotkind dat jouw lieve schat zoiets aandoet. Maar als je dan vervolgens thuis komt, geef jij hem een draai om zijn oren.
Zelfs als ze al duizenden kilometers geleden uit het oog waren, verdwijnen ze nooit uit ons hart. Daarom kun je nooit echt breken met je familie, want de band tussen broer en zus, tussen ouder en kind, kijkt niet naar de plaats of situatie waar de personen zich in bevinden.
Daar bestaan geen grenzen voor.
x
woensdag 19 november 2008
it's All about Memories
Do you remember how we walked the street, to the beat, hand in hand, you and me?
Smiling faces, so in love, hoping that they all could see..
We belonged together, you and me against the world,
but we found out the hard way,
that it wasn't ment to be
Now it's you and her I see
Just a silly dream.
x
Smiling faces, so in love, hoping that they all could see..
We belonged together, you and me against the world,
but we found out the hard way,
that it wasn't ment to be
Now it's you and her I see
Just a silly dream.
x
dinsdag 18 november 2008
it's All about the Journey
De hele dag kijk ik vanuit mijn kamertje op de -naar mijn idee- drukste rotonde van Nederland. De hele dag rijden er auto's, brommers, vrachtwagens, motoren, fietsers, het houdt nooit op. ook niet 's nachts.
Het vreemde is, dat de rotonde omringd is door stukken gras, met bomen. En, -dank u God voor de klimaatveranderingen- de zon schijnt nog regelmatig. Niemand zit op het gras, er rennen geen kinderen tussen de bomen door, er worden zelfs geen honden uitgelaten. Allemaal onderweg. Allemaal druk. Ik zou wel eens willen zien dat er twee vol tegen elkaar aanknallen. Eens kijken of ze die haast dan nog zo fijn vinden.
Natuurlijk is iedereen altijd onderweg. Ik herinner me onze lange reizen naar Spanje toen ik nog een klein Joleintje was. In onze tijd had je nog geen tv's achterin, dus moest je jezelf maar bezighouden. We hadden altijd heel veel zin in de bestemming; in Spanje mocht je zwemmen, luieren, spelen, laat opblijven, mar de reis duurde altijd zo verschrikkelijk lang. Dus probeerden we daar ook altijd maar wat van te maken. En hoe meer je daar je best voor deed, hoe leuker het reizen werd.
Je reist altijd. Zelfs als je stilzit ben je bezig met reizen. We zijn allemaal dagelijks onderweg naar ons werk, onze opleiding, ons vriendje, de winkel, noem het maar op. Maar we zijn ook allemaal dagelijks onderweg naar de persoon die we willen worden. En daar zitten we al helemaal nooit bij stil. We timmeren en veranderen aan onszelf, tot de laatste dag toe. We willen allemaal beter worden, of mooier, of welvarender, of gelukkiger, of socialer, of slimmer.
Hoe dan ook, we zijn altijd onderweg.
Het punt is, we zijn er nooit.
x
Het vreemde is, dat de rotonde omringd is door stukken gras, met bomen. En, -dank u God voor de klimaatveranderingen- de zon schijnt nog regelmatig. Niemand zit op het gras, er rennen geen kinderen tussen de bomen door, er worden zelfs geen honden uitgelaten. Allemaal onderweg. Allemaal druk. Ik zou wel eens willen zien dat er twee vol tegen elkaar aanknallen. Eens kijken of ze die haast dan nog zo fijn vinden.
Natuurlijk is iedereen altijd onderweg. Ik herinner me onze lange reizen naar Spanje toen ik nog een klein Joleintje was. In onze tijd had je nog geen tv's achterin, dus moest je jezelf maar bezighouden. We hadden altijd heel veel zin in de bestemming; in Spanje mocht je zwemmen, luieren, spelen, laat opblijven, mar de reis duurde altijd zo verschrikkelijk lang. Dus probeerden we daar ook altijd maar wat van te maken. En hoe meer je daar je best voor deed, hoe leuker het reizen werd.
Je reist altijd. Zelfs als je stilzit ben je bezig met reizen. We zijn allemaal dagelijks onderweg naar ons werk, onze opleiding, ons vriendje, de winkel, noem het maar op. Maar we zijn ook allemaal dagelijks onderweg naar de persoon die we willen worden. En daar zitten we al helemaal nooit bij stil. We timmeren en veranderen aan onszelf, tot de laatste dag toe. We willen allemaal beter worden, of mooier, of welvarender, of gelukkiger, of socialer, of slimmer.
Hoe dan ook, we zijn altijd onderweg.
Het punt is, we zijn er nooit.
x
it's All about Music
Don't stop the music it feels good... it keeps my mind off me missing you.
Muziek laat ons denken, of juist niet. Het laat je terugdenken aan vakanties met je ouders, wilde vakanties met je vriendinnen, verjaardagen, tijden dat je erdoorheen zat, relaties met ex-vriendjes, melige vriendinnenmomenten en allerlei andere dingen.
Maar het laat je ooit ook helemaal niet denken. Als je hoofd net als bij mij vanbinnen één grote storm is, lijkt het net alsof de muziek er een rustig briesje van maakt. Je staart uit je raam, je neuriet wat mee. Het is heerlijk.
Muziek kan je helemaal uit je dak laten gaan, kan ervoor zorgen dat jij je de queen of the world voelt, maar het kan er ook voor zorgen dat je vast een touw gaat zoeken om je later die avond aan op te hangen.
You got me suïcidal when you said it was over.
x
Muziek laat ons denken, of juist niet. Het laat je terugdenken aan vakanties met je ouders, wilde vakanties met je vriendinnen, verjaardagen, tijden dat je erdoorheen zat, relaties met ex-vriendjes, melige vriendinnenmomenten en allerlei andere dingen.
Maar het laat je ooit ook helemaal niet denken. Als je hoofd net als bij mij vanbinnen één grote storm is, lijkt het net alsof de muziek er een rustig briesje van maakt. Je staart uit je raam, je neuriet wat mee. Het is heerlijk.
Muziek kan je helemaal uit je dak laten gaan, kan ervoor zorgen dat jij je de queen of the world voelt, maar het kan er ook voor zorgen dat je vast een touw gaat zoeken om je later die avond aan op te hangen.
You got me suïcidal when you said it was over.
x
De Groene Emotie
Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers!
Jolein, ben je soms jaloers?
NEE!
Waarom zou ik jaloers zijn op een prachtig mooi meisje, dat dunner, knapper en liever is dan ik en dat op dit moment in het restaurant zit met MIJN jongen?
MIJN!
Gezellig wat eten, na te drinken, thuisgebracht worden, even na-koffie-en, even op de bank blijven hangen en wie weet....
Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers!
x
Jolein, ben je soms jaloers?
NEE!
Waarom zou ik jaloers zijn op een prachtig mooi meisje, dat dunner, knapper en liever is dan ik en dat op dit moment in het restaurant zit met MIJN jongen?
MIJN!
Gezellig wat eten, na te drinken, thuisgebracht worden, even na-koffie-en, even op de bank blijven hangen en wie weet....
Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers! Ik ben niet jaloers!
x
Osama. Euh.. Obama.
Barack Hoessein Obama. Net wat we nodig hadden. Het gevoel van veiligheid is sidns 911 alleen maar afgenomen. Waren de Amerikanen al zo blij met de al generaties vervlochten relatie tussen de families Bin Laden en Bush, krijgen ze dit.
De Nostradamus-fans hebben hier vast wel weer een uitspraak over waarin de wereld de komende vier jaar zal vergaan.
De maatregelen die Amerika neemt sinds Bin Laden op zijn geweldige idee kwam, zijn belachelijk.
Als je Amerika in wilt vragen ze een keer of 5 of je echt wel helemaal zeker weet of je je tas ZELF hebt ingepakt.
Nee, ik heb hem laten inpakken door een man in een jurk met een baard. Ik vraag me al de hele reis af wat dat getik toch is.
x
De Nostradamus-fans hebben hier vast wel weer een uitspraak over waarin de wereld de komende vier jaar zal vergaan.
De maatregelen die Amerika neemt sinds Bin Laden op zijn geweldige idee kwam, zijn belachelijk.
Als je Amerika in wilt vragen ze een keer of 5 of je echt wel helemaal zeker weet of je je tas ZELF hebt ingepakt.
Nee, ik heb hem laten inpakken door een man in een jurk met een baard. Ik vraag me al de hele reis af wat dat getik toch is.
x
zondag 16 november 2008
Let's Get Lost tonight
Ga je mee verdwalen in een plaats en in een tijd, waar geen mensen ooit geweest zijn en waar niemand ooit zal zijn? Ga je mee verdwalen naar daar waar de zon niet schijnt, daar waar de klok niet tikt, maar ook nooit duisternis zal zijn?
Ga je mee verdwalen naar een plek zo mooi en stil, naar een plek zonder anderen, waar je kan doen wat je maar wil?
Ga je mee me kwijt zijn in een tijd waar niemand zich hoeft te binden? Ga je mee jou kwijt zijn zodat we elkaar weer kunnen vinden?
x
Ga je mee verdwalen naar een plek zo mooi en stil, naar een plek zonder anderen, waar je kan doen wat je maar wil?
Ga je mee me kwijt zijn in een tijd waar niemand zich hoeft te binden? Ga je mee jou kwijt zijn zodat we elkaar weer kunnen vinden?
x
it's All about (s)expectations
Verwachtingen. Iedereen heeft ze, en bijna niemand voldoet eraan.
Er wordt altijd vanalles van ons verwacht, op meerdere gebieden: Vriendschap (er voor elkaar zijn, leuk zijn), Werk (je werk doen en liever nog wat extra's), School (simpel presteren), Familie (ze trots maken) en in bed (.).
Hierbij is faalangst een enorm mes, net achter je, dat je steekt iedere keer als je een stapje terug wil doen. Je moet voldoen aan de verwachtingen, anders ga je kapot.
Je wil een goede vriendin zijn, een goede huisgenote, een goede dochter en zus, een goede student en een goede collega.
Hierbij stel je constant mensen teleur. Je voldoet nooit echt aan verwachtingen, meestal weet je niet eens wat die zijn. Toch krijg je seinen dat je het niet goed doet.
De belangrijkste verwachtingen waaraan je moet voldoen, zijn die van jezelf. Ben je wie je wilt zijn of ben je jezelf kwijtgeraakt along the way?
Heb je keuzes gemaakt, ben je op punten beland, waarvan je nooit had gedacht dat jij dat zou doen? En ben je daar trots op, of schaam je je ervoor? Ben je de persoon geworden waarvan je vroeger droomde? En zo nee, hoeveel tijd heb je nog om dat nog wel voor elkaar te krijgen?
Uiteindelijk draait het om acceptatie. Mensen die echt van je houden, zullen hun verwachtingen aan kunnen passen, zullen trots op je zijn, of met je meeleven, in welke situatie je ook belandt. Je zult jezelf moeten accepteren zoals je bent, misschien nog wel het moeilijkste van alles. Je zal niet altijd aan je eigen verwachtingen voldoen, maar ook daar valt mee te leven.
Verwacht ik.
x
Er wordt altijd vanalles van ons verwacht, op meerdere gebieden: Vriendschap (er voor elkaar zijn, leuk zijn), Werk (je werk doen en liever nog wat extra's), School (simpel presteren), Familie (ze trots maken) en in bed (.).
Hierbij is faalangst een enorm mes, net achter je, dat je steekt iedere keer als je een stapje terug wil doen. Je moet voldoen aan de verwachtingen, anders ga je kapot.
Je wil een goede vriendin zijn, een goede huisgenote, een goede dochter en zus, een goede student en een goede collega.
Hierbij stel je constant mensen teleur. Je voldoet nooit echt aan verwachtingen, meestal weet je niet eens wat die zijn. Toch krijg je seinen dat je het niet goed doet.
De belangrijkste verwachtingen waaraan je moet voldoen, zijn die van jezelf. Ben je wie je wilt zijn of ben je jezelf kwijtgeraakt along the way?
Heb je keuzes gemaakt, ben je op punten beland, waarvan je nooit had gedacht dat jij dat zou doen? En ben je daar trots op, of schaam je je ervoor? Ben je de persoon geworden waarvan je vroeger droomde? En zo nee, hoeveel tijd heb je nog om dat nog wel voor elkaar te krijgen?
Uiteindelijk draait het om acceptatie. Mensen die echt van je houden, zullen hun verwachtingen aan kunnen passen, zullen trots op je zijn, of met je meeleven, in welke situatie je ook belandt. Je zult jezelf moeten accepteren zoals je bent, misschien nog wel het moeilijkste van alles. Je zal niet altijd aan je eigen verwachtingen voldoen, maar ook daar valt mee te leven.
Verwacht ik.
x
zaterdag 15 november 2008
it's All about the Pain
'Niet aankomen, dat is heet!' Mijn moeder heeft het me wel een miljoen keer moeten zeggen. Maar juist dat maakte het voor mij zo interessant om eraan te zitten als ze een hete pan op de tafel zette.
Wat is dat, dat wij ons altijd zo aangetrokkken voelen tot pijn? Als iets heet is zitten we eraan, als iemand ons pijn doet, houden we alleen maar meer van die persoon, als onze levenswijze slecht voor ons is, blijven we er vooral mee doorgaan.
Iets voelt er toch goed aan. Dankzij pijn weet je hoe je je goed moet voelen. En als we dan uiteindelijk toch genoeg pijn hebben gehad, leren we dingen te vermijden.
De echte verslaafden onder ons leren nergens van. Hiervan ben ik er een. Wij, de echte hardcores, blijven onszelf pijn doen, om te blijven voelen dat we leven.
Dit kan op duizenden manieren, van omgaan met mensen die slecht voor ons zijn, tot daadwerkelijke automutilatie.
Iets laat ons naar onze grenzen zoeken.
Why I keep slamming myself with this hammer?
Because it feels so good when I stop.
x
Wat is dat, dat wij ons altijd zo aangetrokkken voelen tot pijn? Als iets heet is zitten we eraan, als iemand ons pijn doet, houden we alleen maar meer van die persoon, als onze levenswijze slecht voor ons is, blijven we er vooral mee doorgaan.
Iets voelt er toch goed aan. Dankzij pijn weet je hoe je je goed moet voelen. En als we dan uiteindelijk toch genoeg pijn hebben gehad, leren we dingen te vermijden.
De echte verslaafden onder ons leren nergens van. Hiervan ben ik er een. Wij, de echte hardcores, blijven onszelf pijn doen, om te blijven voelen dat we leven.
Dit kan op duizenden manieren, van omgaan met mensen die slecht voor ons zijn, tot daadwerkelijke automutilatie.
Iets laat ons naar onze grenzen zoeken.
Why I keep slamming myself with this hammer?
Because it feels so good when I stop.
x
Sex, druggs & Rock 'n' Roll
Toen Julia en ik donderdagavond de stad in kwamen om onze klasgenoten te ontmoeten, was er niet veel voor nodig om te merken dat iedereen al flink in de olie was. Niet alleen in de olie trouwens. De geur van wiet kwam ons niet tegemoet, maar sloeg ons keihard in het gezicht. Prima.
De avond stond in het teken van dans, gelach en vooral veel rook. Toen we de discotheek even inruilden voor een terrasje aan de overkant, kwamen zowel de shotjes als de verhalen opborrelen. Zo bleek dat er toch nog veel gesekst werd binnen de schoolgroepen. Als enige nuchtere tussen deze groep voelde ik me een oplettende kat tussen een groep wild blaffende honden. Ik ben denk ik de enige die alle verhalen nog weet, en daarbij de enige die maandag vol genot naar de blikken vol katers en spijt zal kijken. Toen ook ik besloot mijn nuchterheid op te geven, veranderde de avond van geweldig in onvergetlijk. De rook maakte het gezellig, de drank maakte ons los en de wiet maakte het af. Dansen dansen dansen lachen schreeuwen dansen.
Om vervolgens met een schorre stem en ontzettend veel energie naar huis terug te keren.
Om vervolgens de dag later smsjes te ontvangen van hoe voor sommigen de avond afliep. Laten we het houden op: Seks na de druggs en Rock 'n' Roll.
You've got to love being a student.
x
De avond stond in het teken van dans, gelach en vooral veel rook. Toen we de discotheek even inruilden voor een terrasje aan de overkant, kwamen zowel de shotjes als de verhalen opborrelen. Zo bleek dat er toch nog veel gesekst werd binnen de schoolgroepen. Als enige nuchtere tussen deze groep voelde ik me een oplettende kat tussen een groep wild blaffende honden. Ik ben denk ik de enige die alle verhalen nog weet, en daarbij de enige die maandag vol genot naar de blikken vol katers en spijt zal kijken. Toen ook ik besloot mijn nuchterheid op te geven, veranderde de avond van geweldig in onvergetlijk. De rook maakte het gezellig, de drank maakte ons los en de wiet maakte het af. Dansen dansen dansen lachen schreeuwen dansen.
Om vervolgens met een schorre stem en ontzettend veel energie naar huis terug te keren.
Om vervolgens de dag later smsjes te ontvangen van hoe voor sommigen de avond afliep. Laten we het houden op: Seks na de druggs en Rock 'n' Roll.
You've got to love being a student.
x
vrijdag 14 november 2008
it's All about Smirten.
Hebben de rokers toch nog baat bij het rookverbod. Toen Ierland in 2004 al kwam met een rookverbod in de horeca, veranderde de vieze, trieste situatie van het buitenstaan in de nieuwe, zeer populaire vorm van speeddaten (Smirten = Smoken + Flirten). Je staat buiten met mensen waarmee je iets gemeen hebt. Kroegbazen spelen hier makkelijk op in door buiten of binnen een gezellige rookplek te creeeren waar rokers met hun wimpers kunnen wapperen.
In Ierland is het aantal rokers hierdoor toegenomen.
That'll teach them!
x
donderdag 13 november 2008
it's All about Letting go.
Dus. Sommige dingen moet je volhouden. Zo verander je van jonge beste vriendinnetjes in oude beste zeikwijven.
Maar andere dingen moet je loslaten. Zoals: boterhammen met schimmel, je lievelingsschoenen die jaren stappen niet hebben overleefd, maar ook mensen. Mensen die niet goed voor je zijn geweest, of mensen waarvoor jij niet goed bent geweest.
Je zal op een gegeven moment moeten beseffen dat je beter zonder elkaar verder kunt gaan. Voor jouw bescherming, of voor de bescherming van de ander.
De stoffelijke bewijzen van die persoon (zakdoekjes vol van ultiem seksgenot, een verloren sok, een haar) zullen moeten verdwijnen. Je verschoont je leven ervan.
Het enige dat je niet zomaar loslaat, wat ook zeker niet hoeft, zijn de geweldige herinneringen aan de tijd dat jij + de ander nog wel een goed idee was.
Zo kun je verder zoals de oude jij maar dan + ervaring.
Maar deze situatie zal iedereen herkennen of nog tegenkomen: De ultieme cliffhanger, je wilt je veilige omgeving niet loslaten, je wilt niet in het diepe vallen. Het is eng en unknown. Maar als je loslaat zie je dat je best kan zwemmen in een ravijn, of zelfs dat de val heerlijk is.
Dingen en mensen loslaten is misschien nog wel belangrijker dan dingen en mensen bij je houden.
Uiteindelijk win je nooit de wedstrijd zonder de bal los te laten.
x
Maar andere dingen moet je loslaten. Zoals: boterhammen met schimmel, je lievelingsschoenen die jaren stappen niet hebben overleefd, maar ook mensen. Mensen die niet goed voor je zijn geweest, of mensen waarvoor jij niet goed bent geweest.
Je zal op een gegeven moment moeten beseffen dat je beter zonder elkaar verder kunt gaan. Voor jouw bescherming, of voor de bescherming van de ander.
De stoffelijke bewijzen van die persoon (zakdoekjes vol van ultiem seksgenot, een verloren sok, een haar) zullen moeten verdwijnen. Je verschoont je leven ervan.
Het enige dat je niet zomaar loslaat, wat ook zeker niet hoeft, zijn de geweldige herinneringen aan de tijd dat jij + de ander nog wel een goed idee was.
Zo kun je verder zoals de oude jij maar dan + ervaring.
Maar deze situatie zal iedereen herkennen of nog tegenkomen: De ultieme cliffhanger, je wilt je veilige omgeving niet loslaten, je wilt niet in het diepe vallen. Het is eng en unknown. Maar als je loslaat zie je dat je best kan zwemmen in een ravijn, of zelfs dat de val heerlijk is.
Dingen en mensen loslaten is misschien nog wel belangrijker dan dingen en mensen bij je houden.
Uiteindelijk win je nooit de wedstrijd zonder de bal los te laten.
x
zondag 9 november 2008
it's All about staying in the Game
Is het niet prachtig dat mijn beste vriendin Lois en ik met nog evenveel plezier als 10 jaar geleden naar Merlijn de Tovenaar kunnen kijken? Wij hebben geen woorden nodig, geen excuses of verantwoording om een tekenfilm op te zetten al zijn we bij de wet al volwassen.
Toen we 13 jaar geleden besloten om beste vriendinnetjes te worden, was al duidelijk dat dit zo zou blijven. Sindsdien kijken we graag samen naar Merlijn de Tovenaar. Natuurlijk zijn er dingen die we op hebben gegeven, we maken geen smurvensnot meer, spelen geen Heksje meer ( nu zijn we Bitches ), we eten geen geroosterd brood meer, denkend dat we een verdwaalde kat in het bos zijn.
Maar sommige dingen blijven. We blijven kijken naar Merlijn de Tovenaar en we blijven bekvechten om de meest achterlijke dingen.
Gewoon volhouden. Das niet zo moeilijk.
x
zaterdag 8 november 2008
it's All about the Act.
Alles goed? Ja prima! I'm FINE! ik heb helemaal neeeeeeeeeeeeeergens last van! Oh het gaat zo ongelooflijk goed met me! niet te geloven!
Voel jij je ook zo goed?! ik voel me zoooo goed! Who cares dat de liefde van mijn leven op dit moment met veel genoegen een sletje ligt te neuken? Het gaat om je inner peace toch?
Het gaat allemaal zoooooo goed!
x
Voel jij je ook zo goed?! ik voel me zoooo goed! Who cares dat de liefde van mijn leven op dit moment met veel genoegen een sletje ligt te neuken? Het gaat om je inner peace toch?
Het gaat allemaal zoooooo goed!
x
donderdag 6 november 2008
Lang Leve Lam Lendig
Twee uur geleden werd ik wakker. Inmiddels heb ik het voor elkaar om van mijn bed naar mn bureau te waggelen. Bravo.
Straks heb ik les. over anderhalf uur om precies te zijn. Dat wordt haasten dat laatste kwartier want voorlopig zit ik hier nog.
Wat ik gisteravond gedaan heb? Niks, dat is t m. En van niks doen word je lam. en als je lam bent doe je niks. het is een oneindige cirkel.
Ik heb dorst en ik moet naar de wc, maar opstaan? No way.
Ik blijf hier nog even lekker zitten denk ik.
Ja, dat doe ik.
x
Straks heb ik les. over anderhalf uur om precies te zijn. Dat wordt haasten dat laatste kwartier want voorlopig zit ik hier nog.
Wat ik gisteravond gedaan heb? Niks, dat is t m. En van niks doen word je lam. en als je lam bent doe je niks. het is een oneindige cirkel.
Ik heb dorst en ik moet naar de wc, maar opstaan? No way.
Ik blijf hier nog even lekker zitten denk ik.
Ja, dat doe ik.
x
Get your Freak on.
Soms vinden mensen mij een beetje raar. Of eigenlijk vinden mensen mij altijd heel raar. Ik denk dat het al heel wat zou zijn als ik eerst nadacht voordat ik sprak.
Dan zou het zomaar kunnen zijn dat ik veel minder rare opmerkingen maakte.
Neem nou laatst bij het etentje met mn klas: Ik zag mijn klasgenote voor mij met haar handen een beweging maken alsof ze een hoes om een opgerolde slaapzak schoof. Waarop ik meteen ( natuurlijk veel te hard ) zei: "Zo trekken wij in Deurne een neger af!" Oei. Tafeltje naast ons vulde zich met verbaasde blikken.
Het feit dat ik zowat iedere keer dat ik uitadem een boer laat, helpt volgens mij ook niet echt mee. Dan vragen mensen of ik soms een vent ben. Die mogen dat blijkbaar wel ofzo. Zijn de vrouwen toch nog verschrikkelijk achtergesteld in deze maatschappij, dat zie je wel.
Vreemde mensen.
x
woensdag 5 november 2008
it's All about Me
Mijn naam is Jolein en ik ben een wannabe-journalist. Ik ben 17, blond en studente. Wat mijn leven zo ongeveer precies hetzelfde maakt als dat van.. ? laten we zeggen 50.000 andere meisjes in NL.
Dus waarom zou je dan over het mijne lezen?
Ach, t kan geen kwaad, wanne?
Kijk maar.
xoxo
Jolein
Abonneren op:
Posts (Atom)
