it's All about Family Business

Family business

Veel mensen zeggen dat familie een van je meest belangrijke bezittingen is.
Maar net als met andere waardevolle bezittingen zoals geld en gezondheid gaan we hier niet altijd goed mee om. Integendeel, hoe meer we van iets houden, hoe meer we het schijnen te verwaarlozen.
We gokken het er maar op, verspillen als we moeten. We gebruiken, misbruiken en zoeken op iedere mogelijke manier grenzen op.
We slikken, spuiten en snuiven, eten vet of helemaal niet, staan rood en kopen gewoon door.
Waarom zoeken we zo graag onze grenzen op? Nee, sterker nog: waarom moet het eerst fout gaan, voor we inzien hoe dierbaar het ons is?
We moeten eerst grote schulden hebben, in het ziekenhuis belanden of enorme ruzies schoppen, willen we inzien wat we al die tijd hebben gehad.

We zoeken niet alleen grenzen op, nee we overschrijden ze. We emigreren, andere landen in, het liefst zelfs andere continenten. We denken dat we onze droom navolgen, maar beseffen pas op de verre, koude tak, hoe heerlijk warm ons nest was. Hoe gezellig het was tussen al je broertjes en zusjes en hoeveel dit altijd voor je betekend heeft.

Je ziet het op de dineetjes, probeer kerst. Het begint in de gezinnen onderling. Een geïrriteerde blik van je moeder wanneer je vader weer eens over dat ene onderwerp begint. Je been dat beweegt doordat je neefje naast je een schop krijgt van je tante voor zijn opmerking en je oom die daarom veelbetekenend richting je tante kijkt.

En natuurlijk de situatie’s thuis. Je ziet je zus lopen in je nieuwe shirtje, je broer en jij zijn verliefd op hetzelfde meisje, je vader maakt altijd maar de pindakaas op en de sigaretten van je moeder irriteren de rest van het gezin.

Wat is de rede dat we ze nooit echt verlaten? We gaan op onszelf wonen, worden zelfstandig, als het nodig is emigreren we zelfs. Maar uit het oog is zelden uit het hart. We vergeten hun verjaardagen nooit, en kunnen het niet laten een kaart te sturen met kerst. En mochten er toch jaren, decennia zelfs, overheen gaan, er komt een dag dat je verlangt naar hereniging.

Is dit omdat het zo schijnt te horen? Of zit er echt aantrekkingskracht in ons bloed?
Er zijn dingen die je je familie nooit vergeeft, maar het komt nooit voor dat je hen vergeet.

Vroeger kon je niet wachten om het aan je moeder te vertellen dat je zusje je speelgoed weer had gestolen, maar doe je dit ook wanneer ze morgen een bank berooft?
Iets in ons moet onze familie altijd een beetje pijn doen, iemand niet uitnodigen op een verjaardag, gaten in iemands dekbed knippen, roddels verspreiden, cd’s bekrassen.
Maar wanneer de buitenwereld met haar handen aan onze familie dreigt te zitten, verander je van rol. Dan voel je het verbindende bloed door je aderen gieren en kun je niet anders dan je familie verdedigen. Als je kleine broertje gepest wordt op school, sla je als grote zus het rotkind dat jouw lieve schat zoiets aandoet. Maar als je dan vervolgens thuis komt, geef jij hem een draai om zijn oren.

Zelfs als ze al duizenden kilometers geleden uit het oog waren, verdwijnen ze nooit uit ons hart. Daarom kun je nooit echt breken met je familie, want de band tussen broer en zus, tussen ouder en kind, kijkt niet naar de plaats of situatie waar de personen zich in bevinden.
Daar bestaan geen grenzen voor.

x