De hele dag kijk ik vanuit mijn kamertje op de -naar mijn idee- drukste rotonde van Nederland. De hele dag rijden er auto's, brommers, vrachtwagens, motoren, fietsers, het houdt nooit op. ook niet 's nachts.
Het vreemde is, dat de rotonde omringd is door stukken gras, met bomen. En, -dank u God voor de klimaatveranderingen- de zon schijnt nog regelmatig. Niemand zit op het gras, er rennen geen kinderen tussen de bomen door, er worden zelfs geen honden uitgelaten. Allemaal onderweg. Allemaal druk. Ik zou wel eens willen zien dat er twee vol tegen elkaar aanknallen. Eens kijken of ze die haast dan nog zo fijn vinden.
Natuurlijk is iedereen altijd onderweg. Ik herinner me onze lange reizen naar Spanje toen ik nog een klein Joleintje was. In onze tijd had je nog geen tv's achterin, dus moest je jezelf maar bezighouden. We hadden altijd heel veel zin in de bestemming; in Spanje mocht je zwemmen, luieren, spelen, laat opblijven, mar de reis duurde altijd zo verschrikkelijk lang. Dus probeerden we daar ook altijd maar wat van te maken. En hoe meer je daar je best voor deed, hoe leuker het reizen werd.
Je reist altijd. Zelfs als je stilzit ben je bezig met reizen. We zijn allemaal dagelijks onderweg naar ons werk, onze opleiding, ons vriendje, de winkel, noem het maar op. Maar we zijn ook allemaal dagelijks onderweg naar de persoon die we willen worden. En daar zitten we al helemaal nooit bij stil. We timmeren en veranderen aan onszelf, tot de laatste dag toe. We willen allemaal beter worden, of mooier, of welvarender, of gelukkiger, of socialer, of slimmer.
Hoe dan ook, we zijn altijd onderweg.
Het punt is, we zijn er nooit.
x
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten