Once hope is gone, dying is just a formality.
Hoop is de meest waardevolle en meest waardeloze emotie. Hoop houdt ons in leven maar wordt uiteindelijk onze dood.
Moeilijke tijden negeren we, we kijken vooruit naar het licht aan het eind van de tunnel. We hebben hoop. We slaan ons door de meest verschrikkelijke situaties heen, want we hebben hoop. Hoop dat alles goed komt, dat we de strijd zullen overleven, dat we op een dag niet meer gek zijn, of zelfs gelukkig.
Maar hoop wordt uiteindelijk je einde. Je bent zo blind van hoop dat je niet door hebt in welke situatie je wel niet zit.
Maar hoop gaat niet altijd pas tegelijk met jou neer. Soms slaat het je in je gezicht wanneer je nog lang niet aan het eind van de tunnel bent.
Je ziet, je beseft, het begint langzaam door te dringen dat je helemaal geen reden hebt om hoop te hebben. Omdat het niet meer goed komt, je wordt niet meer beter, je wordt niet meer gelukkig, je grote liefde wil je niet terug, je gaat je doelen niet behalen, niet alles komt goed.
En dan, wanneer je bij zinnen bent, wanneer hoop weg is. Is sterven slechts nog een formaliteit.
x
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten