Niets verandert ooit in mijn leven. Het is een grote marathon, en hoewel het soms lijkt alsof dat een bevrijdend tripje is, ik ren alleen maar rondjes.
Ik maak dezelfde fouten keer op keer, kruip op dezelfde manier weer omhoog om vervolgens weer dezelfde kutfouten te maken.
Ik ontmoet mensen, hou ze op afstand. Vaak werkt dat al. Soms niet en dan ga ik toch van ze houden. Dan doe ik ze pijn want ik ben nou eenmaal een bang persoon. En dan ben ik weer alleen, ontmoet ik weer mensen en dan en dan en dan.
Ik ren rondjes en dat gaat nooit veranderen. Ik breek niet door de dranghekken heen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten