"Alles gaat voorbij" "Je komt alleen en je gaat alleen"
Ja, dat zijn vast wijze uitspraken, maar soms is het ook het laatste wat je wilt horen. Van sommige dingen had je namelijk helemaal niet verwacht dat ze voorbij zouden gaan, of in ieder geval niet zo snel.
Als die dingen dan toch voorbij gaan, doorloop je fases. Ontkenning is daar een belangrijke van. Nee, het is niet voorbij, het is tijdelijk, het komt wel goed, ik moet alleen.. we moeten gewoon.. nee het KAN niet voorbij zijn.
In die fase van ontkenning kun je ook veel te snel doorgaan met je leven. Want het is niet erg, nee je zit er niet mee, nee het is gewoon niet gebeurd, je gaat door want het heeft je echt echt echt geen pijn gedaan hoor.
Dan kom je andere mensen tegen en denk je dat het goed is. Dat je er klaar mee bent. Maar dan komt het moment. Het moment dat je beseft dat het niet afgesloten is. Het moment waarop je je afvraagt waar je in hemelsnaam mee bezig bent. Dat het zo niet verder gaat, dat je jezelf niet meer herkent.
DAN, dan begint het afsluiten pas. Je gaat jezelf terugzoeken, je wilt weten wie je ook alweer was voordat het allemaal gebeurde.
Love me, leave me, let me go.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten