Ons wordt altijd aangeleerd positief te blijven denken. Of je nou ontslagen wordt, gedumpt wordt of je huis uit gezet wordt, het zijn allemaal 'aanleidingen voor een nieuw begin'. Want we moeten niet denken in eindes, maar in nieuwe beginnen.
Een aantal religies heeft deze gedachte zelfs zo ver ontwikkeld, dat zelfs de dood geen einde meer is, maar de tijd voor een nieuw leven, een nieuw begin.
Want wat zouden we met onszelf aan moeten, wetende dat het een keer allemaal echt ophoudt, dat al je werk, je geloof en je hoop ooit toch voor niets blijken te zijn geweest. Dat je onder ogen moet zien dat je altijd bezig bent geweest met morgen in plaats van vandaag. En dat dat totaal zinloos was. Wat moesten we dan?
Dus verzinnen wij manieren om aan die doemgedachte te ontkomen. We geven ons leven zin op de meest bespottelijke manieren.
En dat denken in nieuwe beginnen, dat heet dan positief denken. Terwijl, als je erover nadenkt, het veel positiever is als je eindes leert te accepteren voor wat ze zijn. En als je daar niet meer naartoe leeft, maar leeft op een manier waarop ieder moment jouw einde mag zijn.
Maar dat is niet de 'juiste manier' van denken.
En dus denken we maar aan nieuwe beginnen, aan nieuwe kansen, op klein en op levensgroot niveau. Alle fouten die we maken, maken ons menselijk, en voor alles krijgen we vast wel een tweede kans. Of we het dan wel goed doen, schijnt onbelangrijk te zijn.
Dat heet dan positief blijven.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten