it's All about ID

Onlangs stond ik -door toedoen van een vriendin - een dag op een datingsite. Daar is het voor veel mensen blijkbaar belangrijk om een grappig, doch intelligent profiel te creëren.
Twee van mijn welbekende vooroordelen werden die dag bevestigd:
1. Op een datingsite hangen heel veel vieze, oude, dikke, behaarde mannen rond die graag kijken op de pagina van meisjes van mijn leeftijd. (Om ze vervlogens aan te spreken met: "hey lkkr ding!" of "hi there snoesje" of "hey stoere vrouw!")
2. 99% van de nederlanders is dom.
Zo was één van de geweldig originele vragen om je individualiteit te kenmerken "Wat zou jij meenemen naar een onbewoond eiland?"
De antwoorden op deze vraag bekeek ik bij de mannen die mijn profiel bezocht hadden.
Ik was niet verrast dat er vaak "mijn vrouw/vriendin" en "een zwembroek" en "mijn telefoon" (ja, serieus, je telefoon meenemen naar een onbewoond eiland, succes)tussen stond. Maar één van de antwoorden was voor mij de klapper: "Mijn ID-kaart".
Mensen zijn zo gewend en vooral zo gehecht aan een officiele vorm van identiteit, dat sommigen van alles wat je mee zou kunnen nemen naar een onbewoond eiland, een stukje hard plastic zouden kiezen om maar voor henzelf te kunnen bewijzen dat ze echt wel iemand zijn.
Ze zijn niet meer mens, vastbesloten om te overleven op deze aarde, maar zijn gehecht aan het nummer dat ze toegewezen hebben gekregen.
Ik heb een ID, dus ik ben.